My Morning Thoughts

خوش خيال ساده 2

2006-08-19T17:38:00.000+03:30

روز اول...
17 مهر(82) ساعت 4. با هزار ترس و اضطراب وارد شدم...چقد چهره ها آشنا هستن.........نه........ اینم که همون... بابا اینجا هم دست از سر ما بر نمیداری....بازم دردسر....
با پرس و جو گروه عمران رو پیدا میکنم.عجب شلوغه.(صد رحمت به صف شیر و اتوبوس.)
داخل میشم.دوباره دردسر .....شروع میشه.
یه ورقه رو امضا میکنم. منشی یه برنامه (واحدهایی که دانشگاه انتخاب کرده)میده دستم.
ساعت5:45 برنامه رو نگاه میکنم..معارف1 ساعت 6 ... به سرعت کلاس رو پیدا میکنم .گوشه ای رو پیدا میکنم و تک وتنها و ساکت میشینم... ساعت 6:30 یه دانشجو که ظاهراً سال بالاییه :
-جلسه اول!استادم که نیومده!؟ چرا نشستید.. بابا اینجا دبیرستان نیست.تا چند هفته هیچ خبری نیست...
دنبال دفتر آموزش میگردم...
-:تا اول هفته بعد کلاس ها تشکیل نمیشه.
...در راه خونه ... با خودم میگم.. بابا حق داشتن سرشون شلوغ بود. از اول هفته بعد همه چیز منظم میشه....

خوش خيال ساده

2006-08-14T22:34:00.000+03:30

روز ثبت نام
تابستان سال 82 ،ساعت 4بعد از ظهر. تلفن زنگ میزنه.
الو...... یه صدای آشنا شروع به احوالپرسی میکنه.بعد« .... آقا تبریک میگم، قبول شدی رشته اولتون عمران بود ؟نه؟»_ بله «درسته تبریک میگم»
ساعت 7 my father از در اومد تو.میگم قبول شدم. از کجا میدونی .میگم ...... زنگ زد.آفرین مبارکت باشه.
5 مهر ساعت 2 ظهر دانشگاه آزاد .... .
چقدر آدم اینجاست.یه آقا بیرون میاد و میگه خانومایی که از صبح موندن برن و ثبت نام کنن.
1 ساعت بعد(ساعت 3) در باز میشه .ملتی که تا چند روز دیگه قرار دانشجو بشن سراسیمه شروع به دویدن میکنن.همراه my father به گوشه ای پناه میبریم و منتظر شنیدن صدای سوت خمپاره میمونیم تا همچون فیلم های دفاع مقدس،به روی زمین شیرجه بزنیم. اما نه خبری نیست....
ساعت 3:20 وارد سالن میشم. سر جای خودم میخکوب میشم.عجب صف های طولانی.....
ساعت حدوداً 4:30 به اول صف شماره 1 رسیدم....یه آقاهه میاد بعد از کلی داد و بیداد(انگار داره یه گله رو جمع میکنه)... شروع به حول دادن افراد به درون صف میکنه.آقا از مسولین هستن(اصلاً انتظار چنین بر خوردی رو نداشتم.)
.. خوان هفتم،همین که میام مدارکم رو تحویل بدم ...یه سری مدرک جلوی من ظاهر میشه.(مثل دنیای جادوویی هری پاتر) یه صدایی از پشت سر میگه آقای ...... سلام رسوندن و...... متصدی میگه:ما ارادت خاصی به ایشون داریم.
ساعت 7:30 دارم از دانشگاه بیرون میام.سوار ماشین میشم.با خودم فکر میکنم..وقتی وارد دانشگاه بشم دیگه از این مناظر نمیبینم.اما یه چیزی میگه«زهی خیال باطن»

James Blunt - Wise Men

2006-08-05T10:46:00.000+03:30

James Blunt - Wise Men

به من گفت: لوله‌ی تفنگ رو به سمت من نشانه بگیر
به من نمی‌گویی مردان عاقل چه گفتند؟
وقتی از بهشت پایین آمدند،
و از ساعت 9 تا 7 سیگار دود کردند،
تمام چیزهای بی اهمیتی که می‌توانستند پیدا کنند،
ولی آن‌ها نمی‌توانند از دست شما فرار کنند،
نمی‌توانند رهایی یابند،
حالا دیگر می‌دانند هیچ راه فراری نیست،
و برای آن‌چه که انجام دادند واقعا متاسفند،
آن‌ها سه مرد عاقل بودند که می‌خواستند کمی تفریح کنند.

نگاه بکن ببین اکنون چه کسی تنهاست،
نه من، نه تو،
آن سه مرد عاقل،
آن‌هایی که نصف دریا رو تصرف کردند.
باید این سوال رو از خودتون بپرسید،
که اکنون به کجا رسیدید؟!

حالا واقعا متاسف‌اند،
آن‌ها واقعا نمی‌دانستند.
وارد نمایشتان شدند،
همان‌هایی که همدیگر رو قضاوت می‌کردند و سعی می‌کردند اثری بجا بگذارند.
ولی آن‌ها نمی‌توانند از دست شما فرار کنند،
نمی‌توانند رهایی یابند،
حالا دیگر می‌دانند هیچ راه فراری نیست،
و برای آن‌چه که انجام دادند واقعا متاسفند،
آن‌ها سه مرد عاقل بودند که می‌خواستند کمی تفریح کنند.

انتظار

2006-08-03T20:30:00.000+03:30

انتظار یکی از اون عجایبه...گاهی اوقات انتظار شیرینه...گاهی اوقات اضطراب آور...گاهی اوقات طاقت فرسا...گاهی اوقات سخت...
اما در هر صورت باید انتظار کشید...بعضی انتظار ها در عین دلهره آور بودنش خیلی زیبان...
انتظار یه اتفاق...انتظار گذشت زمان...انتظار فرا رسیدن زمان...انتظار یه پایان...انتظار یه آغاز...انتظار یه سوال...انتظار یه پاسخ...انتظار یه نگاه...انتظار یه صدا...
انتظار یه انتظار...
...

گذشته و آينده

2006-08-01T07:46:00.000+03:30

اگر از گذشته چیزی نیاموخته باشی،

مشکل می‌توانی آن را رها کنی.

ولی همین که از آن
چیزی آموختی و گذشتی،
زمان حال را بهبود می‌بخشی.

نیکی و بدی

2006-07-25T07:00:00.000+03:30

لئوناردو داوینچی موقع کشیدن تابلوی شام آخر، دچار مشکل بزرگی شد: می‌بایست نیکی را به شکل عیسا، و بدی را به شکل یهودا – یکی از یاران عیسا که هنگام شام تصمیم گرفت به او خیانت کند – تصویر می‌کرد. کار را نیمه‌تمام رها کرد تا مدل‌های آرمانی‌اش را پیدا کند.
روزی، در یک مراسم همسرایی، تصویر کامل مسیح را در چهره‌ی یکی از آن جوانان همسرا یافت. جوان را به کارگاهش دعوت کرد و از چهره‌اش اتودها و طرح‌هایی برداشت.
سه سال گذشت. تابلو شام آخر تقریبا تمام شده بود؛ اما داوینچی هنوز برای یهودا مدل مناسبی پیدا نکرده بود. کاردینال مسئول کلیسا کم‌کم به او فشار می‌آورد که نقاشی دیواری را زودتر تمام کند.
نقاش پس از روزها جست‌وجو، جوانِ شکسته و ژنده‌پوش و مستی را در جوی آبی یافت. به زحمت از دستیارانش خواست او را تا کلیسا بیاورند، چون دیگر فرصتی برای طرح برداشتن از او نداشت.
گدا را که درست نمی‌فهمید چه خبر است، به کلیسا آوردند: دستیاران سراپا نگه‌اش داشتند و در همان وضع، داوینچی از خطوط بی‌تقوایی، گناه و خودپرستی که به خوبی بر آن چهره نقش بسته بودند، نسخه‌برداری کرد.
وقتی کارش تمام شد، گدا – که دیگر مستی کمی از سرش پریده بود – چشم‌هایش را باز کرد و نقاشی پیش رویش را دید، و با آمیزه‌ای از شگفتی و اندوه گفت: "من این تابلو را قبلا دیده‌ام!"داوینچی شگفت‌زده پرسید: "کِی؟"

- " سه سال قبل، پیش از آن که همه چیزم را از دست بدهم. موقعی که در یک گروه همسرایی آواز می‌خواندم، زندگی پر از رویای داشتم، و هنرمندی از من دعوت کرد تا مدل نقاشی چهره‌ی عیسا شوم"»

مرد غریبه پس از تعریف این ماجرا، نگاهی به مردم کرد و سپس گفت:«نیکی و بدی یک چهره دارند؛ همه چیز به این بسته است که هر کدام کی سر راه انسان قرار بگیرند».

كم و بسيار

2006-07-24T23:22:00.000+03:30

«چه بسيارند كساني كه هميشه حرف مي زنند بي آنكه چيزي بگويند و چه كم اند كساني كه حرفي نمي زنند اما بسيار مي گويند.»
د.ع.ش

شهر

2006-07-17T11:40:00.000+03:30

چشماشو مالید.دیگه چیزی نمونده بود به آرزوش برسه.دیگه چیزی نمونده بود که به شهر تمام خوبی برسه.شهری که خبری از بی قانونی،بی عدالتی،ناپاکی،بی وفایی و ... تو اون نبود.اون شهری که همیشه از خدا خواسته بود که توی اون بتونه زندگی کنه و همین سال ها پیش بود که خدا توی خواب آدرس اون شهر رو به اون داد...
پس با شور و هیجان بیشتری برای دیدن شهر پا رو روی پدال گاز فشار داد...عقربه سرعت شمار به سرعت شروع به چرخیدن کرد.یک دور،دو دور...خیلی عجیب بود...اولین ماشین رو جا گذاشت،دومی...همین طور با سرعت ادامه می داد...
یه ماشین کوچولوی عجیب اون جلو دید...وقتی به ماشین رسید به خط سبقت رفت.در حالی که می دونست سبقت گرفتن تو اون قسمت ممنوعه...یه دفعه ماشین شروع به غلطیدن کرد...
چشماشو به زحمت باز کرد...یه چیز گرمی داشت از صورتش می چکید...خاطرات زندگی از اون روز تولد شروع به مرور شد.مثل فیلمی که با دور تند از صفحه تلویزیون نمایش داده بشه،اون خاطرات از ذهنش می گذشتن...
خاطرات گذشتن و گذشتن... تا به اون روزی رسیدن که صبحش با همیشه فرق داشت،اون روزی که خیلی عجیب می نمود...اون روزی که صبحش با شادی شروع شد.اون روزی که همه قانون رو رعایت کردن،هیچکس از کارش ندزدید،دوستان به هم دروغ نگفتن.روزی که دوست داشتن به حقیقت تبدیل شد...
و بالاخره به شب اون روز رسید.شبی که وقتی تو خیابون قدم می زد،هیچ خیابان خوابی رو نمی دید،هیچ پسر یا دختر بچه گل فروشی رو نمی دید،و بچه هایی رو می دید که می خندیدند با اون چهره های معصوم،و به جای فروختن یه شاخه گل،یه باغ گل رو به بقیه هدیه می دادند.اون شبی که هر کس به زبان خودش شروع به صحبت کردن با خدا کرد.اون شبی که به جای اون آهنگای شاد غم زده،سمفونی صداقت پخش شد،اون شبی که به جای نور مصنوعی چراغ خواب،نور مهتاب خونه ها رو روشن کرده بود...
اون شبی که به جای گوشزد کردن وجود خدا،خودش وجود خدا رو حس کرده بود،با تمام وجود...اون شبی که با خدا حرف زد...
و بالاخره صبح روز بعد،و لحظه شروع شدن اون سفر...
دیگه چشماشو نمی تونست باز نگه داره...
الان چند سال بود که از اون شروع می گذشت...
یه ندایی گفت تو قراره به اون شهر بری،اما هنوزم باید صبر کنی...
از اون ندا پرسید،پس اون شهر کجای این کره خاکیه؟
اون ندا جواب داد:چنین شهری نباید روی زمین باشه...
و چشماش بسته شد...

دريا

2006-07-13T23:47:00.000+03:30

« دریا نیز تا آن هنگام که من بیننده ام،دریاست.اگر من بیننده را نیز به دور ریختم و خشکی را به دور ریختم؛من دریا شدم؛خشکی دریا شد،دریا نیز دیگر دریا نیست.چیست؟اینجا باز سکوت فرا می رسد.»
"د.ع.ش"

زمان

2006-07-11T21:56:00.000+03:30

زمان، تناقضی است؛ کشیده میان گذشته و آینده، که هیچ‌یک واقعیت ندارد، مگر در ذهن ما. پنداشت زمان، پیمان‌نامه‌ای است میان افکار و کلام، قراردادی اجتماعی.
حقیقتی ژرفتر آن است که: تنها این لحظه را داریم.